صلح و آرامش

 

1. سلامَتِ دِل‌ها در گرو مِهر و رِفاقت است .  

2. آرامِش، هَدیه‌ای است که با صَبر و تحمل به دست می‌آید .  

3. پُل صُلح را با کلامِ نرم و پر محبت بنا کنید .  

4. هیچ‌چیز مانند بخشِش، بارِ کینه را از دِل‌ها برنمی‌دارد .  

5. جامِعِه‌ای که در آن عَدالَت حاکِم باشد، رِفاه و آسودگی می‌یابَد .  

6. با گوش دادن به یکدیگر ، راه‌های نَرمِ تفاهم باز می‌شود .  

7. دنیا بدونِ صلح، جَنگلی از آشوب و نا آرامی است.  

8. هر گام به سوی آشتی، بُعدی از تاریکی را از جهان پاک می‌کند .  

9. مِهرورزی ، نقشِ پل  بینِ دِل‌های شکسته است .  

10.صلح ، نه‌تنها به‌دست سیاست‌مداران ، بلکه با انتخاب روزانه‌ ما ساخته می شود .

سخنان زرتشت پیامبر

هر کس باید بیاندیشد که کیست ؟ از کجا آمده است و برای چه در این جهان زندگی میکند؟

 

✔️ خداوند این جهان زیبا را برای شادی انسان در مسیر نیک آفریده است .

 

✔️ بهترین زندگی دو جهان برای کسانی است که نیک بیاندیشند و پارسایی را سرلوحه زندگی خویش کنند .  

✔️ همیشه اشتباهات مردم را ببخش نه به خاطر اینکه آنها سزاوار بخشش اند بلکه تو سزاوار آرامش هستی. 

غم و اندوه

غم و اندوه به خودی‌ خود باعث افزایش ایمان نمی‌شود، بلکه نحوه برخورد فرد با این شرایط است که ایمان را تقویت یا تضعیف می‌کند. برخی در مواجهه با رنج‌ها به خدا پناه می‌برند و صبر پیشه می‌کنند که این می‌تواند به رشد روحی و ایمانی بینجامد. اما اگر اندوه به یأس و دوری از خدا منجر شود، نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت. ایمان واقعی در گرو شناخت، توکل و تسلیم در برابر خداست، نه صرفاً تجربه رنج. آزمون‌های زندگی می‌توانند وسیله‌ای برای خودآگاهی و تقویت رابطه با خدا باشند، اما شرط کافی نیستند. در نهایت، این نگرش و انتخاب‌های انسان است که تعیین می‌کند دردها او را به خدا نزدیک یا از او دور کنند.

انسانیت و درستکاری

انسانیت و درستکاری دو ارزش والایی هستند که زندگی را زیباتر و معنادار می‌کنند.  

انسانیت یعنی مهربانی، احترام و کمک به دیگران بدون چشمداشت.  

درستکاری یعنی صداقت در گفتار و رفتار، حتی زمانی که کسی نگاه نمی‌کند.  

این دو اصل، پایه‌های اعتماد و همدلی در جامعه هستند.  

بدون انسانیت، جهان سرد و بی‌روح می‌شود و بدون درستکاری، روابط انسانی سست می‌گردد.  

هرکس می‌تواند با انتخاب‌های کوچک روزانه، این ارزش‌ها را زنده نگه دارد.  

کمک به نیازمندان، راستگویی در کارها و وفاداری به اصول اخلاقی نمونه‌هایی از این انتخاب‌هاست.  

انسانیت و درستکاری نه تنها دیگران را خوشحال می‌کنند، بلکه آرامش درونی به همراه می‌آورند.  

اگر همه این اصول را سرلوحه زندگی قرار دهند، جهان جای بهتری برای زیستن خواهد شد.  

در نهایت، انسانیت و درستکاری میراثی جاودانه هستند که از خود به جای می‌گذاریم.

طمع

طمع همچون آتشی است که هرچه به آن بیشتر بدمی، شعله‌اش زبانه‌کشیده‌تر می‌شود و آرامش را می‌بلعد.

آدم حریص هرچه بیشتر اندوزد، باز هم تهیدست می‌نماید و سیری‌ناپذیر است.

طمع مانند گردابی بی‌کرانه است که هرچه در آن بیشتر دست و پا زنی، بیشتر فرو می‌روی.

بیشتر نبردهای تاریخ، زاده‌ی حرص و آز بی‌حد انسان‌ها بوده‌است.

طمع، روشنایی دل را می‌دزدد و شادی بخشیدن و قناعت ورزیدن را تباه می‌کند.

انسانی در چنگال طمع، هرگز طعم دارایی‌هایش را نمی‌چشد و پیوسته در پی افزون‌تر است.

طمع، آدمی را بنده‌ی خویش می‌سازد و آزادی درون را به یغما می‌برد.

گاه مال‌های انبوه، آدمی را درویش‌تر می‌کند، چرا که طمع، شادکامی‌های ساده را می‌خشکاند.

قناعت، تریاق طمع است و تنها راه گریز از چرخه‌ی بی‌پایان آزمندی.

آدم‌های آزمند، گنج می‌اندوزند، ولی سرانجام خود گنجه‌هایی تهی می‌شوند.

 

 

حرص، اژدهای فریبنده‌ای است

کز دهانش آتش می‌بارد

هر که در دامش گرفتار آید

هر چه دارد، باز هم می‌خواهد

 

می‌کشاندت به بیابان حسرت

هر نعمت کم نماید در نگاهت

گر قناعت را به همسری گیری

گنج بی‌پایان شود پیش رویت