طمع، آتشی است که آرامش قلب را می سوزاند و انسان را در تلاشی بی پایان برای کسب بیشتر گرفتار میکند. این صفت، فرد را هرگز به رضایت واقعی نمی رساند و همواره در حسرت آنچه ندارد ، می سوزاند .
در مقابل ، قناعت گنجی بی پایان و کلید رضایت از زندگی است .
قناعت به معنای نداشتن نیست ، بلکه به معنای درک ارزش و لذت بردن از آنچه داری است.
انسان قانع ، ثروتمندترین مردم است ، زیرا ثروت واقعی در رضایت قلبی و بی نیازی درون است.
قناعت، انسان را از اسارت مادیات و حرص بی پایان آزاد می کند و به او اجازه میدهد تا زیبایی های ساده زندگی را ببیند و از آنها لذت ببرد .
بنابراین ، برای رسیدن به آرامش حقیقی ، باید طمع را کنار گذاشت و قناعت را پیشه کرد.
