تاریخ بارها به ما نشان داده است که خون، داد و بیداد، نفرت و سلاح، بدبختی، درد و ترس بیشتری را برای کشور در جنگ به ارمغان می آورد. به جنگ بین دو کشور و اینکه چگونه جوامع بدون دستیابی به راه حل به گورستان های دسته جمعی تبدیل می شوند، نگاه کنید.
جنگ خبر نیست
جنگ گلوله های واقعیست که توسط سربازان به اجبار شلیک میشود
کشته شدن انسانهای بیگناهیست که میل به مُردن ندارند
و قدرت نمایی حاکمانیست که انسانیت در درون آنها مرده است
جنگ خبر نیست
جنگ واقعیتی تلخ و وحشتناک است.
تحریم اقتصادی که اغلب جایگزین جنگ نظامی می شود، برنامه هایی از پیش تعیین شده ای است که از طرف کشوری زورگو بر کشوری مستقل که حاضر به پذیرش زورگویی نیست وضع می شود.
بعبارت دیگر تحریم اقتصادی اقدامات برنامه ریزی شده ای است که یک یا چند دولت از طریق محدود کردن مناسبات اقتصادی برای اعمال فشار بر کشور هدف استفاده می کنند.
با توجه به تعریف های فوق می توان نتیجه گرفت که مفهوم و تعریف جنگ تنها مربوط به جنگ نظامی همراه با حضور تسلیحات و نیروهای نظامی نیست ، گاهی کشوری زورگو توان و یارای مقابله با کشور مورد هدف را از طریق جنگ نظامی ندارد لذا حربه های دیگری را درپیش می گیرد شاید جنگ اقتصادی ، شاید جنگ فرهنگی.
پس مشخص شد که جنگ ابعاد گسترده ای دارد و مربوط به اصطلاح خاصی نیست.
کشوری که اقدام به راه اندازی جنگ اقتصادی می کند طوری وانمود می کند که این اقدامات فقط جهت فشار بر دولت و حکومت کشور مورد هدف است تا آن را همسو با خود کند اما در عمل این فشارهای وارده بر روی دوش مردم خواهد بود که این خباثت کشور وضع کننده را می رساند.
جمهوری اسلامی ایران بعنوان کشوری مستقل در جهان شناخته شده است، کشور ایالات متحده امریکا که خود را به اصطلاح کدخدای جهان می داند(دچار توهم هستند)تا قبل از پیرزی انقلاب تسلطی کامل بر ایران داشت. اما با پیروزی انقلاب اسلامی دستش برای همیشه از ایران بریده شد و بریده خواهد ماند. در همان ابتدا جنگ نظامی را با کمک تسلیحاتی و مالی به رژیم بعث عراق علیه ایران درپیش گرفت و شکست خورد . از همان سالهای پس از شکست مقوله جنگ نظامی کنار رفت و مقوله جنگ اقتصادی و فرهنگی جایگزین آن شد.
متاسفانه پس از آن سالها مفهوم جنگ در اذهان عمومی ما بدرستی تعریف نشد و فقط جنگها را نظامی می دانیم. ای کاش به سمتی پیش برویم که مفهوم جنگهای اقتصادی و فرهنگی را به نوجوانان و جوانان و حتی عموم مردم آموزش دهیم.
وقتی کشوری با توان نظامی خود به شما حمله می کند مجبور به دفاع کردن از خود هستید، آموزشهایی را می بینید، دوره هایی را می روید . اما آیا در جنگ اقتصادی چنین کرده ایم؟ آموزشی داده ایم؟ آیا راه حل داده ایم؟
راه مقابله با جنگ اقتصادی:
تنها راه مقابله با آن تکیه و اعتماد بر توان تولید داخلی چه از طرف مردم و چه از طرف دولت است که این راه به نوعی با شعار سال 94 (دولت و ملت، همدلی و همزبانی) گره خورده است.
رفتن اقتصاد به سمت تولید داخلی به این گونه باشد که ، دولت و مجلس طوری برنامه ریزی کنند که دانشگاههای ما پژوهش را سرلوحه کار خود قرار داه و در خدمت صنعت باشندو تولید علم را افزایش دهند تا تولید رونقی پیش از پیش گرفته و به خارج از مرزهای خود محتاج نباشیم. صنعت تمام امکانات و تجهیزات مورد نیاز کشور را در خود کشور با استفاده از پتانسیل جوانان تولید کند تا هم مقابله با جنگ اقتصادی باشد و هم بیکاری را رفع کرده باشیم.
ظلم به مردم، یکی از بزرگترین ناهنجاریهای اجتماعی است که میتواند اثرات مخربی بر روابط انسانی و سلامت جامعه بگذارد. وقتی فردی یا گروهی با سوءاستفاده از قدرت، حقوق و حرمت دیگران را نادیده میگیرد، نه تنها اعتماد و همبستگی اجتماعی کاهش مییابد، بلکه روحیه جمعی نیز آسیب میبیند.
ظلم، حس عدالتخواهی و انصاف را زیر سوال میبرد و در بلندمدت موجب بروز نفرت و کینه در جامعه میشود.
بنام یزدان پاک
وقتی مشکل یا مسئلهای پیش روی شما قرار میگیرد، معمولاً چه موضعی میگیرید؟ آیا سینه سپر میکنید و با تمام قوا میکوشید که آن مسئله را حل کنید یا اینکه تلاش میکنید صورت مسئله را پاک کنید و به نوعی از کنار آمدن با مسئله و تلاش برای حل آن گریزان هستید؟ پاسخ شما به این مسئله، بیانگر خودباوری یا اتکا به نفس شما است. تعریفی که بزرگان روانشناسی جهان برای خودباوری ارائه میدهند، این است که:
خودباوری به معنای باور و ایمان شخص به توانمندیهای خودش است. وقتی شخص در مورد خودش فکر میکند که میتواند در یک موقعیت و وضعیت مشخص، از پس مشکلات و سختیها بربیاید، روانشناسان میگویند که این شخص به توانمندیهای خودش در این زمینه مشخص باور دارد.
سالمندان گنجینههای زندهٔ تاریخ هستند که خاطرات گذشته را در چشمانشان حک کردهاند. دستهای پینهبستهشان،نشان از یک عمر ایثار و فداکاری برای فردایی بهتر دارد.
احترام به آنان،احترام به زندگی، عشق و تجربهای است که با وجودشان به ما هدیه کردهاند. سایهسار وجودشان،امنیتی است که در کنارشان احساس میکنیم، گویی هنوز در پناه آنانیم. هر چهرهی فرتوتشان،داستانی از عشق، رنج و امید را روایت میکند که شنیدنش ما را کاملتر میکند. وجود گرانقدرشان پیوند نسلهاست و نادیده گرفتنشان،گسستن ریسمانی است که به ریشههایمان متصل است.
احترام به سالمندان ، تنها یک وظیفه نیست، بلکه سپاسگزاری از باغبانی است که درخت وجود ما را آبیاری کرده.
سالمندان ما ، چراغهای راهنمای زندگیمان هستند که با نور تجربههایشان، راه پرپیچوخم آینده را برایمان روشن میکنند. در آغوش کشیدن آنان ، یعنی در آغوش کشیدن همهٔ مهربانیهایی که دنیا به خود دیده است.
بیایید قبل از آنکه تنها خاطرهای از آنان برایمان باقی بماند . قدر لحظهای را که در کنارشان هستیم ، بدانیم . . .
